ontdekkingsreis van Abel J. Tasman

Abel J. Tasman is vooral bekend geworden door de lange ontdekkingsreis van 1642/1643 waarbij Tasmanië en Nieuw-Zeeland werden ontdekt. In 1642 kreeg Abel Tasman de opdracht van de VOC een goede en veilige vaarroute naar Zuid-Amerika te vinden. De Spanjaarden haalden zilver uit Zuid-Amerika en dat wilde Nederland ook. Maar de VOC durfde geen schepen naar het westen te laten varen, want daar was het gevaar om aangevallen te worden door de Spanjaarden, de Portugezen en de Engelsen. In die tijd wisten ze bij de VOC al dat de aarde rond is. Dus moest Tasman proberen vanuit Indonesie naar het oosten te varen om langs de andere kant van de aarde een zeeroute naar Zuid-Amerika te vinden.

Tasman kreeg 2 schepen mee, de Heemskerck en de Zeehaen. En ook 2 heel belangrijke metgezellen: stuurman Frans Visscher en koopman Isaac Gilsemans. Visscher zou moeten handelen met nieuw ontdekte volkeren. Gilsemans kon heel goed tekenen en zou onderweg kaarten moeten maken van alle nieuwe dingen die ze tegen zouden komen. Klik hier als je wilt weten wat er zoal vervoerd werd tijdens deze reis.

De reis duurde 10 maanden. In augustus 1642 vertrokken de schepen uit Indonesie. Na een paar weken bleek al dat de schepen moesten worden opgeknapt om de zware reis te kunnen voortzetten. Op Mauritius werden de schepen gerepareerd en kwam er vers voedsel aan boord. Na maanden varen kwam eindelijk (november 1642) nieuw land in zicht: het nu bekende Tasmanie. December 1642 kwam opnieuw land in zicht. We weten nu dat het de kust van Nieuw-Zeeland was. Tasman en zijn bemanning dachten: waarschijnlijk is dit zuid-Amerika, we zijn al zo lang onderweg. Ze waren niet erg welkom bij deze bevolking van Nieuw-Zeeland, de Maori's. Er werden een paar matrozen gedood en omdat er van handel en zilver geen sprake was voeren ze verder.

Ze bezochten nog uitgebreid de Tonga- en Fiji-eilanden en Gilsemans bleef alles tekenen, ook de mensen. Deze tekeningen in Tasmans scheepsjournaal zijn heel bijzonder want het zijn de oudste afbeeldingen ter wereld van deze eilandbewoners. Voorjaar 1643 werd besloten om weer huiswaarts (Batavia) te zeilen. Er was ziekte aan boord, sommigen waren gestorven, de schepen werden minder en men was bang in slecht weer terecht te komen. Het duurde nog tot juni 1643 voor de schepen terug waren in de haven van Batavia.

<< terug naar geschiedenis